Exhibitions

Alexandra Roozen & Bart Kelholt

19 October 2019 - 16 November 2019

Galerie Roger Katwijk toont in de herfst een interessante dubbeltentoonstelling met tekeningen van Alexandra Roozen en sculpturen van Bart Kelholt te zien. Gevestigde kunstenaars die hun sporen verdiend hebben, en wier werk in de loop der tijd slechts subtiele veranderingen heeft ondergaan. Beide kunstenaars gebruiken een minimalistische beeldtaal met een sterke voorkeur voor geometrie. Alexandra werkt het liefst in reeksen waarin subtiele verschuivingen plaats hebben. Herhaling is dan ook een constante factor in haar werk. De handeling is sterk repetitief, maar nooit hetzelfde en heeft verschillende uitkomsten. Ook Kelholt’s ongepatineerde bronzen objecten hebben de afgelopen jaren slechts subtiele vormveranderingen ondergaan. Die veranderingen komen bij hem voort uit het gebruik van een vast kader aan geometrische vormen waarbinnen net als bij Roozen gevarieerd wordt.

Bart Kelholt (1946)

Ooit raakte Kelholt gefascineerd door plattegronden. Die inspireerden hem dermate dat hij langzaamaan architect van zijn eigen ruimtes werd: hij trok de muren van die plattegronden op, maar dan op basis van zijn eigen denkbeelden. En zo ontstond een binnen- en een buitenvorm met soms ook een dak. Het werden rudimentaire, architectonische objecten in brons gegoten. Door zijn werkwijze kreeg hij de beschikking over een grote verscheidenheid aan modellen: de ene keer waren het gebouwen, de andere keer meer kastachtige of industriële vormen. Soms gesloten, dan weer open. Het gaf hem de mogelijkheid te spelen met interieur en exterieur. En nooit was er een vooropgezet plan; het ene beeld vloeide voort uit het andere.

Tegenwoordig werkt Kelholt nog zelden vanuit bestaande plattegronden. Eerder is hij nu architect van het gehele bouwsel. Weliswaar gaat hij nog steeds primair uit van het exterieur, maar daarmee ontstaat nu geleidelijk aan ook een soort van interieur. Als kijker kun je alleen vermoeden wat zich daarbinnen afspeelt. Onlangs veranderde hij het constructieproces van zijn objecten door te werken vanuit een serie wassen plaatjes, die hij in brons giet en later aan elkaar last. Dat geeft hem meer mogelijkheden en zo krijgt hij invloed op het lijnenspel aan de buitenkant. Van dichte, massief opgetrokken muren werd de opbouw in de laatste jaren meer open en transparant. De basis blijft de geometrie in al zijn objecten; die biedt hem structuur en geeft houvast. Juist doordat Kelholt dit werk al jaren maakt en de werkwijze door en door kent, ontstaan er steeds weer nieuwe mogelijkheden, daar zit geen eind aan.

Alexandra Roozen (1971)

De potloodtekeningen van Alexandra Roozen ontstaan altijd in reeksen met kleine onderlinge verschillen. De met eindeloos geduld neergezette streepjes, lijnen en banen komen vaak in het midden bij elkaar. De werking van het licht geeft zij heel precies met potlood aan. De geometrische patronen in haar tekeningen ontstaan pas na vele voorafgaande schetsen en materiaalstudies. Haar werk vertoont verwantschap met de Minimal Art, al roept haar persoonlijke handschrift een substantiële, haast romantische gevoelswaarde op. Niet voor niets luidt Roozen’s adagium: ‘elke potloodlijn bezit in zichzelf al een poëtisch element.’

Roozen werkt bijna altijd met potlood op papier. Haar potloodtekeningen vertonen eveneens een voorkeur voor geometrie. Herhaling is een constante factor in haar werk, de handeling is sterk repetitief, maar nooit hetzelfde en heeft verschillende uitkomsten. De lijn staat in haar werk veelal op de voorgrond, al tekent ze nooit een echte lijn; deze wordt opgebouwd uit arceringen of uitgespaard als witruimte, zoals bijv. in de serie Currents. Ander kenmerk van haar werk is dat het papier helemaal vol getekend is. En dat het beeld zich uitstrekt voorbij de kaders van het papieren vel, wat ligt besloten in de vormgeving van een all-over structure.

Bijzonder is te melden dat Roozen ook projectmatig werkt en zo de handeling van het tekenen onderzoekt. Dat doet zij onder meer in film. De resultaten daarvan zijn onlangs in het Drawing Centre Diepenheim getoond tijdens de solotentoonstelling Sensing Traces.